هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
 

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
 

و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...

سلام ای مهربان پروردگار پاک بی همتا

خدایا جز تو آیا مهربانی هست؟

گرچه پیمان خودم را با تو بشکستم

نمی شد باورم ام، چه زیبا باز من را سوی خود خواندی

عزیزا، من گمان کردم که دیگر راه برگشتی برایم نیست

خداوندا مرا البته می بخشی

گمان کردم به جرم غفلت از تو

مرا راندی و در را پشت سر بستی

حبیبا، باورش سخت است

اما تو مرا اینک برای آشتی خواندی؟؟!!

به پاس آشتی با تو، اینک

من خدایا عهد می بندم

از این پس بی شکایت، دوست خواهم داشت

بی توقع، مهر می ورزم

خدایا سینه ام را رحمت پاک گشایش، مرحمت فرما

به لب هایم، تبسم را

به چشمم، نور پاکت را

به قلبم، مهرورزی را

خداوندا، بلندای دعایت را عطایم کن

تو معشوق همه عالم

از این پس، عاشقی را، پیشه ام فرما

خدایا راستش من آدمیزادم

گاه گاهی گر گناهی می کنم طغیان مپندارش

کریما من گناهی بنده ای کردم

و تو بخشایشی جنس خدا

آیا امید بخششم، بی جاست؟

خودت گفتی بخوان

می خوانمت، اینک مرا دریاب

به چشمانی که می جوید تو را، نوری عنایت کن

و خالی دو دست کوچکم را

هدیه ای اینک عطا فرما

خودت گفتی، کسی را دست خالی برنگردانید

کنون ای اولین و آخرینم

بارالها، راست می گویم

دگر من با خدایم، آشتی هستم

ببخشا آن گناهانی که دور از چشم مردم،

در حضورت مرتکب گشتم

گناهانی که نعمت های پاکت را، مبدل کرد

خداوندا، ببخشا آن گناهانی که باعث شد، دعایم بی اثر گردد

گناهانی که امید مرا از تو، پریشان کرد

هین رها كن عشق های صورتی       عشق بر صورت نه بر روی سطیع

آنچه معشوق است صورت نیست آن     خواه عشق این جهان خواه آن جهان

آنچه بر صورت تو عاشق گشته ای      چون برون شد جان چرایش هشته ای

صورتش برجاست این سیری زچیست     عاشقا واجو كه معشوق تو كیست

چه زیبا خواهد شد اگر،در این چند صباح که میهمان تن خویش هستیم،
با شاه کلید عشق ، قفل دل های بسته ر ا بگشاییم.
تا بتوانیم میزبان همه ترانه ها باشیم.اگر عشق را بشناسیم دیگر
در قید و بند ارزش گذاری سطحی نخواهیم بود، چرا که عشق خود
یک ارزش عمیق است وبه همه چیز ارزش می بخشد.

سکوت کن.

 سکوت آغاز نیایش است.

 سکوت هدیه ای از عالم بالا به سالکان است.

 در سکوت است که خدا با تو حرف می زند، سکوت این فرصت را به تو می دهد تابیندیشی.

بیندیشی که چه کلمه ای را بر زبان جاری کن. کلام ما جان دارد. روح خداوند در کلام ماست.

زیبایی سکوت، در کلماتی که تو بر زبان جاری می کنی دیده می شود.

 بگذارید و بگذرید...

             ببینید و دل مبندید...

                    چشم بیاندازید و دل مبازید

                             كه باید گذاشت و گذشت...

                                                                " امام علی(ع)"

در دنیایی كه همه به دنبال چشمان زیبا هستند تو به دنبال نگاه زیبا باش.

                                                            "دكتر شریعتی"

چرا ز کوی عاشقان دگر گذر نمی‌کنی؟

چه شد که هر چه خوانمت به من نظر نمی‌کنی؟

نشسته‌ام به راه تو٬ به عشق یک نگاه تو

ز پیش چشم خسته‌ام چرا گذر نمیکنی؟

خدای من،یك شب از پنجره ی گشوده ی قلبم بر سرزمین كویرام بتاب و باران

 رحمت و بخششت را به رویم ببار.تابیدن انوار الهی ات پیچ و تاب گمراه های

 تاریك درونم را روشن خواهد كرد آنگاه راهت را با عشق بوسه باران می كنم.

شمیم افلاكی ات مشام همه ی بود ها و هست ها را بر انگیخته است.به تو

نزدیكم.بگو،بگو كه راه را درست آمده ام صدای قدم های عشق را روی پشت

بام خلوص دل می شنوم.دستانم را تا آسمان حضورت پلی می كنم تا«پنجره

استجابتم را بگشایی».

مشق امشبم،نوشتن از پنجره ای است كه همیشه رو به دشت خلوص

 گشوده است.